Kalabalıkların içinde yapayalnız olan her insan samimi bir dostun ,yüreğin yokluğundan hüzünlenir .Kime derdini açsa yarasını dese merhem bulacağına açık vermiş olmanın sızısını yaşar.Bu olgu ise asıl stres kaynağıdır.Güven sağlanamamış seküler ilişkiler eskilerin deyimiyle “yüz görümlüğü”nün ötesine geçemez.
Oysa kabul gören değerli hissettirilen her duygu karşıda samimiyeti inşa eder .Ne halde olduğundan bi haber kuru kuruya hal hatırdan ziyade samimi yürekten sarılmalar gerek bize .
Belki güneşin karşısında bir dulda da dertlerimizi konuşabilmek …
Samimi “Hoşgeldin” ler
Samimi “selametle git “ler gerek ..
Böylece ;sevdiklerimizle, dostlarımızla ve gönül bağı kurduğumuz herkesle paylaşacağımız güzel anılar biriktirmek; emeklerimizin karşılığını alabilmek, hayallerimizin gerçeğe bir adım daha yaklaştığını görmek .
Merhamet ve adaletle hükmedip ,birlik ve dayanışma duygularıyla kucaklaşmak gerek…
Pinar Tasci Yikilmaz / AVRUPAPRESS