0

BEĞENDİM

ABONE OL

News

0

Biz Yine Hikâyenin Kenarındaydık
Bitlis’in kadim kültürü bu kez İstanbul’da sahne aldı.
Işıklar yerindeydi, salon doluydu, programlar özenle hazırlanmıştı.
Konuşmalar yapıldı, ustalar anlatıldı, geçmiş bir kez daha geleceğe selam verdi.
Biz de her zamanki gibi takipteydik.
Yerimizden değil… alıştığımız yöntemle:
Fotoğrafların içinden 😄
Şimdi yanlış anlaşılmasın,
bu bir “niye çağrılmadık” yazısı değil.
Biz o defteri çoktan kapattık.
Ama insan ister istemez düşünüyor:
“Hani biz genelde bu işlerin içindeydik?” diye.
Çünkü bizim meslek biraz tuhaf…
Davetiye gelmese de gideriz,
çağrılmasak da duyarız,
gitmesek de yazarız.
Yani bir şekilde oradayız aslında.
Bu kez sadece küçük bir fark vardı:
Biz salonda değil,
hikâyenin biraz dışında kaldık.
Ama yine de vazgeçmedik.
Fotoğraflara baktık, satır aralarını okuduk,
ve içimizden şu geçti:
“Demek ki güzel geçmiş…” 😄
Hani olur ya, bir ortamda herkes bulunur,
sen sonradan öğrenirsin…
“Çay da içilmiş, sohbet de güzelmiş” dersin.
Bizimkisi tam olarak o.
Ama işin en güzel tarafı şu:
Biz yine de o hikâyeyi sahipleniyoruz.
Çünkü mesele sadece davet edilmek değil,
anlatılmaya değer olanı görmek.
Biz mikrofonu kapmayız belki…
ama tutulması gereken yerde tutarız.
Kameranın önünde değilizdir çoğu zaman,
ama kadrajın dışında olanı da biliriz.
Ve şunu çok iyi biliriz:
Bir şehir ne kadar anlatılırsa, o kadar büyür.
O yüzden biz buradayız.
Davetiyeli ya da davetiyesiz… fark etmez.
Bir dahaki programda belki salonda oluruz,
belki yine fotoğraflardan izleriz.
Ama sonuç değişmez:
Biz yine yazarız 😄

Kübra Açar / AVRUPAPRESS