Sosyal medyadaki bir kısım klavye şörlerin klavye başına geçtiklerinde sanki ar damarları alınıyor. O sayfalara hasbel kader gözün iliştiğinde dahi, aman Allah’ım bu nasıl bir sosyalleşme demeden, insan kendini alı koyamıyor. Ordaki paylaşım ve yorumlara ister istemez baktığında, bir taraftan namus beş paraya düşmüşçesine küfürler havada uçuşuyor, diğer taraftan da memleket kan ağliyor. Madalyonun diper yüzüne baktığında ise kimse eğlencesinden vaz geçmiyor. Sanki büyük bir marifetmiş gibi birde sosyal mecralar üzerinden böbürlenerek paylaşımlar da bulunuyorlar. “YANİ UZUN LAFIN KISASI REZİLLİK DİZ BOYU” Böyle fiiliyatlar da bulunanların biraz vicdanları olmuş olsaydı, kimseye öyle hakaretler yağdırmazdı…

Bakınız, bir tarafımızda sel ve afetler zuhur ederken, diğer tarafımızda yarası daha taze olup acısı dinmeyen o kadar depremzede var ki bir o kadar da olsn biten yangınlardan ciğerimiz yanarken, nasıl olurda o klavyelerin başına geçerek bu kadar rezillik çıkarta biliyorsunuz ! Hatta bu iş bazen o kadar dozajını aşıyorki artık  insanlar sosyal medya sayfalarında  ciddi anlamda reel bir konuyu dahi tartışamaz hale geliniyor. Bunun sebebi de acaba nasıl bir yorum alacaklarıdır, içeriği küfür mü olacak yoksa hakaret mi ? Buna istinaden katil mi olacağım, yoksa vurulacak mıyım ? Susarsam dilsiz şeytan, susmazsam akıbet malum. Oysaki bu kadar felaket ve afet niteliğinde ki büyük infiallerin sirayeti söz konusu iken, insanın bol bol salavatı şerif ve Cenabu Hakka yalvararak tövbeyi istiğfar etmesi gerekmez mi..?

Eskilerde, bırakın böyle büyük afetlerin zuhurunda bu kadar vurdum duymaz olmak, bir evin cenazesi olduğunda bütün mahalle 3 gün yas tutarak evindeki TV’yi dahi açmazdı. Hele müzik, çalgı, çengi gibi eğlence programlarını hemen iptal ederlerdi, hatta o zamanlarda öyle esaslı ve hakiki komşuluklar vardı ki bir birinin haklarına o kadar riayet ederek daha önceden programlanmış düğünlerini dahi iptal ederlerdi. İşte o zamanda ona göre de hayır ve bereket vardı. Peki ya şimdi, bu kadar iffetsizliğe karşılık, altımızdan toprak kayıyor, havadan mikroplar geliyor, kimsenin umurunda bile değil. Daha belimizi doğrultmadan, bu defada üstümüze ateş yağıyor ve halende akıllanmıyoruz…

Bakınız, ülkemizde öyle dürüst ve samimi o kadar insan var ki vatanı için hiç gözünü kırpmadan canını seve seve verecek kadar baba yiğid vatan evladı var. İmkansızlıklar yüzünden yerinde sayanları da tenzih ediyorum. Lakin genellemeye vurduğumuzda, oda ne yazık ki usul ve kaideyi bozmuyor. Bakınız, bir çok kez yazılarımda dile getirdiğim gibi, yine söylüyorum. Allah, devletimize zeval vermesin. Zira devletsiz kalan milletleri çok gördük, ne vatan kaldı ne namus, ne ırz kaldı nede ayal. Bakın, biraz vicdanlı olalım! Devlet görevlilerimiz, her halükarda görevlerini en iyi şekliyle yerine getiriyorlar. Ufak tefek aksaklıklar olsa da Allah’ın izni ile onunda üstesinden geliyorlar. Biz yine de yatıp kalkalım Allah’a hamd edelim böyle bir devletin milletiyiz, böyle bir cennet vatanımız var. İla ahiri kelam ile akıbetimiz hayr, geleceğimiz Selametli olsun. Selam ve dua ile kalın selametle…

“SAYGILARIMLA WESSSELAM“