0

BEĞENDİM

ABONE OL

News

0

Ferda Boz Günerı  /  ESKİŞEHİR

Gazze’de Gözlerden Çalınan Şafak

Bir sabah düşledim Gazze’de ki çocuklara
Güneş doğsun istedim korkusuzca gözlerine
Kuşlar konsun yeniden kırılmış dallara
Anneler ninniler söylesin uyuyan bebeklerine

Oysa şafak sökmeden karanlığa gömüldü gün
Bir çocuğun avucunda yarım kaldı oyun o gün
Duvarlar sustu birden, sokaklar öksüz kaldı
Gökyüzü unuttu sanki maviliğini bugün

Hangi düş sığar şimdi küçücük mezarlara
Hangi ninni ses olur susmuş dudaklara
Bir anne evladının kokusunu ararken
Hangi söz teselli olur yüreği parçalanana

Ben çocukların gözlerinden şafak devşirmek istedim
Her bakışa bir ömür her gülüşe bir bahar istedim
Daha adını yazmadan hayatın sayfalarına
Savaşın karanlığında düşen fidanları düşündüm

Birinin cebinde taş birinin elinde oyuncak
Birinin düşü okul birinin ki uçurtma uçurmak
Ne bilirdi çocuklar savaşın soğuk yüzünü
Neden onlara dar geldi dünyanın gökyüzü

Ey insanlık, hangi vicdan taşır bu yükünü
Hangi yürek görmez bir çocuğun boyun büküşünü
Bir lokma ekmek için uzanan o küçücük eller
Neden kana bulanır, neden sahipsiz kalır düşler

Gazze’nin gecelerinde yıldızlar parlar şimdi
Her yıldız bir çocuk, evler karanlık şimdi
Toprak örter bedenleri, örtemez hakikati
Hiçbir zalim silemez masumiyetin izini

Ben umutla sabah doğsun istiyorum
Çocukların gözlerinde şafaklar arıyorum
Ne bomba sesi duysunlar ne ayrılık ağıdı
Her çocuk kendi evinde yaşasın çağını

Bir gün güller açarsa yıkılmış bahçelerde
Bir kuş yuva kurarsa kırılmış dallar üzerinde
Bilinsin ki umut ölmez, zulüm sonsuz değildir
Çocukların hakkı olan yarınlar sahipsiz değildir

Ferda Boz Güneri.       /         AVRUPAPRESS