Çok zor günler ,
Kahrolduk,
Çaresizliği dibine kadar yaşayıp yardım edememenin yıkıcı hissiyatını kalbimizin vücudumuzun her noktasında duyduğumuzda ,
Sıcacık evimizde yemeğimizi yerken orada yardım bekleyen onlarca insanın enkazın altında yada yanında sokakta yattığını gördüğümüzde,
Bir ananın iki çocuğunun olduğu enkazın yanında oradan geçenlere kurtarın feryadını duyduğumuzda,
Bir amcanın ,henüz cenaze araçları ulaşamadığı için kefenlenmiş belki kızı belki eşi belki oğlunun cenazesini toprağa vermek üzere motosikletinde taşıdığını gördüğümüzde ,
Bir eşin kocasının cesedinin yanına kıvrılıp uyuduğunu gördüğümüzde,
Köylere günler sonra ulaşabilen yardımların jandarma helikopteri ile bırakılmasının ardından aç bitap erzak almaya koşuşturan köylüleri izlediğimizde ,
Gıda yardımı yapılırken İhtiyacı olmadığını söyleyerek ikinci ekmeği almayan depremzedeyi gördüğümüzde kahrolduk …
Utandık ,
Marketleri yağmalayan gereksiz ne kadar eşya varsa sırtlayan çamaşır makinesini yüklenenleri gördükçe ,
Yardım kolilerini içinden vicdansızların gönderdikleri abiyeler ,platform topuklu ayakkabılar, terlikler bu kış kıyamette yazlık elbiseler çıktıkça ,
Yardım eden firmaların tam kadro boy boy fotoğraf çekilip şu kadar tır hazırladık dediklerini izlediğimizde ,
Yardım yapanların yardım adı altında bol bol reklamlarını yaptıklarını okuduğumuzda ,
Bazı fırsatçıların ihtiyaç malzemelerinin fiyatlarını birken on yaparak uçurduklarını duyduğumuzda utandık ,
Ülke olarak bağrımıza bastığımız sığınmacının afet anında hiçbir yardıma koşmadığını ama yağmacılıkta başı çektiklerini gördük kızdık öfkelendik derdimize yeni dert ekledik.
Bunun yanında ,
Çok sevindik umutlandık ,
Deprem bölgesinde canla başla çalışan tüm yardım ekiplerinin varlığına şükrettik ,
Baktık ki toz gibi ufalanan binalardan çıkarmakta zorlanıyoruz yada bazı noktalarda yetemiyoruz tüm kurtarma ekiplerinin yanında madencilerimizin varlığıyla tekrar umutlandık,
Bir olduğumuzu birlik olduğumuzu dünyaya bir kez daha gösteren milletimizin her bir evladıyla gururlandık ,
Saatler geçmesine rağmen enkaz altından çıkan her bir canla yeniden nefes aldık ,
İki aylık bebeğin göçük altından günler sonra çıkarıldığında cıvıl cıvıl bakan gözlerinde hayatın ne kadar değerli olduğunu anımsadık ,
ve hiçbirimiz aynı olamayacağız bundan sonrada …
Bu deprem bize çok şey öğretti ,
Hayatta kırgın olarak uyuduğumuz her insanla aynı sabaha uyanmama ihtimalimizin olduğunu ,
Ertelediğiniz tüm yapmak istediklerinizi bir daha yapamama ihtimalimizin olduğunu derinden hissettik.
Aslında evimizde biriktirdiğimiz kıyafet ,eşya ve tüm maddi şeylerin değersiz olduğunu ,
Sadece anıların bize kaldığını sahip olduğumuz hiçbir şeyin aslında bizim olmadığını,
Sevdiklerimizin yanımızda olmasının ne büyük lütuf olduğunu hatırladık .
Gözümüzden yaşlar dinmedi felaketten bu yana ama bir olmanın ne kadar kıymetli olduğunu anladık.
Başımız sağolsun,
Geride kalan hepimize geçmiş olsun …
Nadide Ulgen GÖKKAYA / AVRUPAPRESS
News
