0

BEĞENDİM

ABONE OL

News

0

OKULLARDA KAYBOLAN MASUMİYET…
Bir gün arayla…
İki şehir…Ve geriye kalan tarifsiz bir acı…
Şanlıurfa’da yükselen silah sesleri,
Kahramanmaraş’ta yere düşen çocuklar…
Bir haber değil bu…
Bir ülkenin yüreğine düşen ateş.
Bir öğretmen, belki o sabah sınıfa girerken sadece yoklama alacaktı…
Bir çocuk, belki teneffüste arkadaşlarıyla gülecekti…
Ama olmadı.
Hayat, en masum yerinde vuruldu:
Okulda…
Biz çocuklara neyi emanet ettik?
Defter mi? Kalem mi?
Yoksa farkında olmadan korkuyu mu?
Bir anne evladını sabah okula gönderirken artık içinden sessizce dua ediyor:
“Allah’ım koru…”
Eskiden bu dua sadece bir temenniydi.
Şimdi bir korkunun adı oldu.
En ağır olan ne biliyor musunuz?
Tetiği çekenin de bir çocuk olması…
Henüz hayatı tanımamış, sevgiyi tam anlamamış bir yüreğin,
Bu kadar karanlığa nasıl gömüldüğünü düşünmek…
Asıl yaralayan bu.
Bir çocuk nasıl bu kadar yalnız kalır?
Nasıl bu kadar öfkeyle dolar?
Nasıl bir sınıfa girip gözünü kırpmadan ateş eder?
Cevap acı ama ortada:
Biz duymadık…
Onlar sustu, biz duymadık.
Onlar içlerine attı, biz görmedik.
Onlar kayboldu, biz fark etmedik.
Şimdi konuşuyoruz…
Güvenlik diyoruz, önlem diyoruz, kamera diyoruz…
Ama hiçbir kamera bir çocuğun içindeki karanlığı göremez.
Hiçbir güvenlik kapısı bir kalpteki öfkeyi durduramaz.
Çünkü mesele kapılar değil…
Mesele kalpler…
Sosyal medya, yalnızlık, sevgisizlik, ilgisizlik…
Hepsi üst üste geldi.
Bir çocuğun omuzlarına taşıyamayacağı yükler bindirdik.
Ve o yük bir gün patladı…
Okul koridorlarında.
Şimdi geriye ne kaldı?
Yarım kalan hayatlar…
Ağlayan anneler…
Boş sıralar…
Ve içimizi kemiren o soru:
“Biz nerede hata yaptık?”
Belki de artık suçlamak yerine anlamak zorundayız.
Geç olmadan görmek,
Duymak,
Dokunmak zorundayız.
Çünkü her kaybettiğimiz çocukla birlikte
Sadece bir hayatı değil…
Bir geleceği de toprağa veriyoruz.
Ve hiçbir acı,
Bir çocuğun yarım kalan hikâyesi kadar ağır değildir….

Pınar Taşcı Yıkılmaz          /         AVRUPAPRESS