Eski futbolcu, yeni teknik direktör Arda Turan’ın bir röportaj sırasında sergilediği tavır beni fazlasıyla düşündürdü. Röportajı yapan kişi; mesleğine saygı duyan, izleyiciye karşı sorumluluğunun farkında, kendine özen gösteren, son derece profesyonel bir kadındı. Fakat Arda Turan, röportaj boyunca göz teması kurmaktan ısrarla kaçındı. Yüzünü çevirdi, gözlerini kaçırdı. Bu sadece kişisel bir davranış olarak geçiştirilecek bir durum değil. Bu tavır, bazı köklü düşünce kalıplarının, alışkanlıkların dışavurumuydu.

Çünkü burada mesele sadece bir bakış değil.

Burada mesele, zihniyet.

Şunu hatırlatmak gerekir:

« Çocukluk arkadaşı, iş arkadaşı, okul arkadaşı, mahalle arkadaşı » gibi tanımlar, cinsiyet içermez.

Bunları « kadın iş arkadaşı » ya da « erkek mahalle arkadaşı » gibi cümlelerle ayırmaya başladığınızda, sorun karşıdakinde değil, sizin bakış açınızdadır. Bu artık bir ‘durum’ değil, bir ‘mesele’ hâline gelir. Kendi nefsimizle, kendi zihinsel sınırlarımızla yüzleşmemiz gerekir.

Bu noktada hep hatırladığım bir hikâye vardır:

İki kardeşten biri dağda çobanlık yapar, diğeri şehirde ayakkabı tamircisidir. Her ikisi de inançlı, dindar insanlardır. Bir gün çoban olan kardeş, sırtına bir çuval süt yükleyerek şehirdeki kardeşini ziyarete gelir. Çuvalı alıp dükkândaki çiviye asar. Tam o sırada dükkâna bir kadın girer, ayakkabısını tamir ettirmek ister. Kadın ayakkabısını çıkarırken çoban ona kısa bir an bakar. Aynı anda çuvaldan süt sızmaya başlar. Tamirci kardeşi başını kaldırır ve şöyle der:

“Dağda nefsine hâkim olmak kolaydır. Asıl olan, şehrin ortasında, hayatın tam içinde nefsine hâkim olabilmektir.”

İşte tam da bu.

Eğer niyetiniz temizse, gözünüzü kaçırmanıza gerek yoktur.

Eğer samimiyseniz, haddinizi biliyorsanız, saygınız kalpten geliyorsa; bu bakışınıza da, duruşunuza da yansır.

Saygı, gözünü yere indirerek değil; karşındakini ‘insan’ olarak görerek gösterilir.

Umarım Arda Turan bu yazıyı bir gün okur ve üzerine düşünür.

Çünkü dinimizde, kültürümüzde, insanlık vicdanında ötekileştirme yoktur.

Kadınla başlar, erkekle devam eder, insanla tamamlanır.

Bizim inancımızda bölmek değil, birleştirmek esastır.

Biz, “insanı yaşat ki devlet yaşasın” diyen bir medeniyetin çocuklarıyız. Kadınıyla, erkeğiyle, yan yana, omuz omuza yürümeyi bilen bir toplumuz. Gözünü kaçıran değil, gözünü insanlıkla dolduran kazanır. Yolumuz bir, yönümüz insan olsun.