En mutlu olduğum konu, uzun süre göremediğim arkadaşlarıma, dostlarıma yıllar sonra kavuşmak. Bu ara onu tekrar yaşadım. Daha da garip olanı, senelerdir aynı semtte 2 sokak arayla çok yakın olmamıza rağmen.
Beni yakından tanıyanlar bilir. Samimi ve açık yürekliyimdir. Arayarak hal hatır sorma konusunda maalesef atik olamasam da, arkadaşlığa, dostluğa ve samimiyete çok önem veririm. Kollarım, gözetirim, elimden gelen her türlü desteği veririm. Gerçi bu özellik yıllar içinde yaşadıklarımla oturdu herhalde. Teknolojinin gelişmesi ve telefonlarda whatsapp uygulamasının etkin kullanımıyla liseden yakın görüştüğüm, o görüşme de ancak işlerimizden arta kalan zamanlarda tabii, devrelerimizden birkaç arkadaşın, grup kurduğunu, o grupta katılır mıyım diye sormasıyla başladı. Aslında, gruptan olan arkadaşlarımızla nadir de olsa kahvaltı, konser, yemek gibi benzeri şekilde, binde bir bile olsa biraraya geliyorduk. O görüşmelerde yıllar bizi değiştirse bile anında siliniyor ve okul yıllarına dönüveriyorsunuz. O yıllarda belki kırıldığınız bir nokta oluyor, belki kızdığınız bir konu kalıyor, ancak tekrar buluştuğunuzda, neden kızdığınızı veya kırıldığınızı bile hatırlayamıyorsunuz. Hepsi biranda uçup gidiyor. Sohbet, muhabbet sırasında onca geçen zamanda neler yaptığınızı, neler yaşadığınızı, hangi aşamalardan geçtiğinizi anlatırken, yılların size neler kattığını çok iyi farkediyorsunuz. Çünkü okul sıralarında yaramazlığı ve haylazlığından geçilmeyen arkadaşlarınızın, bir kısmı sanatçı, bir kısmı doktor, bir kısmı hukukçu, bir kısmı akademik kariyer ve bir kısmı da teknoloji alanında yolunu bularak harika noktalara geldiklerini görüyorsunuz ve mutlu oluyorsunuz. Hatta doğal olarak iş hayatı dışında kendilerine yol çizerek müzik, resim gibi alanlarda da yol almışlar. Müzik alanında gitarist olarak yolalan arkadaşımı 15 günde bir sahne aldığı barda, çaldıkları harika parçaları dinlemek için gidiyorduk. Pandemi nedeniyle sona erdi ama şuan devam ediyor mu, tam bilemiyorum. Whatsapp ekimiz, Ankara olarak kurulmuş iken, Türkiye ve yurtdışında çalışanların da olması nedeniyle grubu genişlettik. Vakit bulabilirsek, ordan olayları ve gelişmeleri takip ediyoruz, birbirimize her konuda elimizden geldiğince destek oluyoruz.
Şimdi geleyim ilginç noktaya. Ekibin içinde olup, hem kendisini, hem de muhabbetini gerçekten çok sevdiğim bir arkadaşımı nasıl bulduğuma. En son, aynı üniversitede olmamız nedeniyle son sınıfta biararaya gelmiştik, ondan sonra, bir telefon görüşmesiyle hal hatır sormak istediğimde, annesine denk geldim, o da bir subayla evlendiği ve görev nedeniyle Ankara dışına taşındıkları bilgisini vermişti. Galiba telefonları olmadığı için numara alamamıştım. Ondan sonra hayat koşturmacası olacak.. aklımın bir köşesinde olsa da haber alamadım. Şu anda yaşadığımız semt, henüz liseden mezun olmadan önce, arkadaşımın ailesinin ev alarak yerleştiği yer olup, bizim de “güle güle oturun” demeye geldiğimiz semt. O zamanlar buralarda depo, ambar ve gecekondudan başka bişey yoktu. Yıllar içinde gelişerek Ankara’nın en gözde yerlerinden biri oldu. Biz de buraya yerleşince, garip şekilde hergün aklımdan “Deniz, nerelerde, ne yapıyor, acaba nasıl, mutlu mu…” şeklinde sorular geçiyordu. Ara sıra ekipteki arkadaşlara soruyordum ancak herkes sadece tahmin yürütebiliyordu. Ekstra bir bilgi benim gibi kimsede yoktu. Böyle düşünürken bir süre önce whatsapp grubunda yoğun bir yazışma oldu. Ofiste çalışma sırasında olduğum için dikkat kesilemedim. Yazışmalarda “Deniz.. ” adı geçiyordu ancak iş nedeniyle uygun olamadığım için inceleyemedim. Akşam incelediğimde şaşkınlığımı gizleyemedim. Senelerdir aradığım Deniz, gruba katılmıştı. O haftasonu denk getirip, görüşme planladık. Sınıftan 4 arkadaş biraraya geldik. Muhabbet ve sohbet, tabii ki 3-4 saate mümkün değil sığmıyor. Sonradan anladık ki, kendisi sosyal medyayı sevmediği için hiç hesap açmamış ve kullanmıyor. Dünya tatlısı 2 kızı var. Büyük kızı, bizim liseden mezun ve grubu mezunlar derneği üzerinden bularak Deniz’i bizim gruba ekletiyor. Buna şaşkınlığımız ve sevincimiz birbirine karışırken, aynı semtte birbirimize çok yakın mesafede senelerce hiç denk gelmeden oturmak da ayrı bir şaşkınlık yaratıyor.
Sevgili Deniz, eski halinden, neşesinden, pozitif enerjisinden zerre kaybetmeyen, kendi gibi şeker mi şeker 2 güzel kız yetiştiren arkadaşıma tekrar kavuşmak. Kan bağına hiç gerek yok, kardeşimin birine daha kavuştum. Senelerdir evrene gönderdiğim mesajlardan biri cevabını buldu. Dilerim diğerleri de bulur, dilerim, herkesin mesajı cevaba kavuşur.
Funda Salk / AVRUPAPRESS
News
