0

BEĞENDİM

ABONE OL

News

0

Çocukken kokusu bile değişikti havanın …

Bilmezdik yalnızlığın bizi korkutacağını …

Sanırdık büyüyeceğiz kök salacağız göğe uzanacak yapraklarımız …

Ne çok umudumuz vardı gizli kutularımızda sakladığımız .

Zamanın sarsntılarına göre kimimizin sonsuza dek herbirinden vazgeçeceği ,

Kahkahalarımıza sığdırırdık neşenin her tonunu…

Küçük isteklerimiz büyük hayallerimiz vardı.

Çoktu arkadaşımız her vefasızlığın canımızı bir gün yakacağından habersiz …

Yapılacak yanlışlara karşı yoktu gardımız ,

Çünkü zamanla kalınlaşacaktı kabuklarımız ,

Tersi iskamette mecburi değildi hayat , umutlarımız bile yemyeşildi

Bilmezdik ki yok eden yıkıcı ruhsal yıkımları,

Oysaki kazandıkça bozulacaktı gönül düzenimiz .

Çocuk vicdanlarımız vardı öfkesi saman alevinden taze anlık geçici,

Travma kelimesi rutin konuşmaların bahanesi olacaktı .

Doymayacaktık elimize tutuşturulan salça ekmekle,kiminin hakkını yiyecektik kimi de bizim .

Değişmeyen bir şey kaldı .

Özüyle tadıyla susuzluğuyla herkeste eksik kalan sevgi ihtiyacı ,

Kiminin öfkesinde,

Kiminin ezilmişliğinde,

Kiminin şımarıklığında,

Kiminin bencilliğinde ,

Ama herkesin bir zayıflığında gizlenmiş sinmiş derine

Okşansa başı geçecek gibi ,yada çoktan vazgeçilmiş kanıksanmış gibi

Aç ,deli gibi kurak ,yağmursuz toprak gibi

Bir damlasına mecbur ,

Bir damlasında sarhoş ..

Nadide Ulgen Ates  /  AVRUPAPRESS