Bu haftaya, hep aklımda dönüp dolaşan bir soruyla başladım. Bu hafta köşemde ne yazsam ?
Her yeni haftaya başlarken bu soruyu kendime sorarım , ama cevabı çabuk bulduğum söylenemez.
Yaşadıklarım , beni etkileyen olaylar diye sıralamamı yaptıktan sonra içinden bir konu başlığı seçerim ve o konu hakkında bişeyler yazarım.
Bu haftaya biraz heyecanla başladığımı söyleyebilirim .Çünkü lisan eğitimimi bu yıl Tarih bölümünde tamamladıktan sonra hiç ara vermeden , Psikoloji bölümünde yükseklisans yapmaya başladım . Bu hafta ilk haftamdı ve dolayısıyla bende çok heyecanlıydım.
Salı günü işten çıktım. Metrobüs durağına yürüdüm. Hava sanki beyaz bir örtüyle kaplanmış gibiydi. Kendi kendime yağmur yağabilir mi? Diye düşünürken, insanın düşündüğü başına gelirmiş ya yağmaya başladı. Yağmurun paniğiyle , kendimi birden metrobüsün içinde buldum. Boş bir yer bulup oturdum. Aslında amacım gideceğim altı durağı kitap okuyarak değerlendirmekti.Kitabımı açtım. Gözüm o anda kapının orda çömelmiş eli yüzü kir içinde, ayakları çıplak bir çocuğa kitlendi durdu. Çocuk muhtemelen altı yaşlarında ve Suriyeliydi. Elinde sadece bir kuru ekmek vardı ve onunla oynuyordu. Arada sıkılırsa metrobusteki diğer insanları seyrediyordu. Yaşı küçük olmasına rağmen , gözlerinde altmış yaşındaki bir insanın bakışları vardı.O daha çocuk olmadan büyümüş ve sanki yaşlanmıştı. O iki çift göz beni çok etkiledi . Birden kendi çocukluğumu hatırladım ne kadar şanslıydım. Kuzenim üç yaşındaki Deniz ne kadar şanslıydı.
Biz çocuk olduk , elimize oyuncak verildi Büyüdük meslek verildi ama o küçücük yaşında ekmekle tanışmıştı, ve biliyordu ki eğer çalışmazsa o ekmeğe de sahip olamayacaktı.. Ekmek onun oyuncağıydı bunu anlamak için ne uzman olmaya ne psikolog olmaya gerek vardı görünen köy kılavuz istemezdi
Şimdi bunları gördükten sonra bakıyorum da insanlara hala nasıl kör olduklarını görmek beni şaşırtıyor doğrusu . Çünkü bazı insanlar için, o küçücük bedeneniyle hayatın yükünü sırtlamaya çalışan bir çocuk değil , o sadece dilenen, savaştan kaçan bir Suriyeli çocuktu.Böyle düşüncelere sahip olan insanlar olduğunu bilmek beni korkuyor. Yoksa insanlığımızı , kaybediyoruz, kaybedeceğiz derken kaybettik mi? merak ediyorum birgün beynimiz şunu fark edecek mi ? Ben haklarını çiğnediğim herkesden aşağılığım. İnsanlar ırk veya renk gibi tesadüfi sebeplerle üstün olmazlar. En iyi kalbi, en iyi beyni olanlar üstündür. Üstün insan yerdekine eğilerek ayakta durur ve onu kaldırarak yükselir. ( Robert Ingersoll)
Dilan Karatas / AVRUPAPRESS
News
