Hızla gelişen dünyaya ayak uydurmaya çalışırken bazı kazanımlarımız, bazı da kayıplarımız oluyor. Gelişmek, yenilenmek iyi de neleri yitirdiğimizin farkında mıyız?
Çocukluğumuzda bize kazandırılmış olan pek çok erdemi kaybettik. Biz Anadolu’nun çocukları; yöremizin, töremizin bizi biz yapan değerlerimizin, çok uzağındayız artık.
Anadolu; kocaman, verimli, kucaklayan yaşayan bir coğrafya… Dilimiz, ırkımız, mezhebimiz farklıdır ama bütünüzdür. Geçmişimiz bu günümüz birdir. Yüzyıllar boyunca öyle bir karışıp kaynaşmışızdır ki… Şamanlardan kalan gelenekler, ırkların, dinlerin ritüelleri, günlük yaşamımızın olağanı olmuştur. Din ve mezhep farklılığı bile bizde beraberlik oluşturmuş, bağ olmuştur. Günümüzde yazık ki bunu bozmaya çalışanlar olduğu için, bizlerin çocukları bu kadar çeşitliliği bizimle aynı lezzette yaşayamıyor. Bizde onlara bunu hatırlatmak için önce kendimiz hatırlayalım. Komşuluk; bize ait, pek çok coğrafya da rastlanılmayan bir şey. Acısını sevincini paylaştığımız, yiyeceğimizi bölüştüğümüz, birkaç dakika da olsa sohbet& kahve esnasında aslında terapi yerine geçen paylaşımlar yaşadığımız bir yaşam şekli. Komşu kapısı davet edilmeye gerek duymadan çalınan kapıdır. Yardım etmeye gidilir,bir şey istemeye ya da vermeye, misafirine hoş geldin demeye, hastasına moral vermeye, her sebeple gidilir…
Komşu sen yokken gözün kulağındır, sadece ailene değil evine de ihtimam gösterir,korur.Onunla birlikte ağlamak, onunla birlikte gülmek olağandır. Düğün kurulur en çok yardım komşudandır,bebek doğar, asker gider hep komşu yanında yardımındadır. Eski yaşam şeklimiz de evler bahçeli ve yan yanaydı, şimdi çok katlı, katta birden fazla dairelerin olduğu yerleşim alanlarında yaşıyoruz. Aslında bu sistemle daha fazla iletişim mümkünken hayat şartları ve kaybettiğimiz değerler yüzünden, birkaç yıl aynı binada yaşadığı halde birbirini tanımayan aileler var. İşte bu yüzden önce biz hatırlayalım ve çocuklarımıza örnek olalım dedim. Bunlar yitirmenin büyük kayıp olacağı önemli erdemler… Kocaman siteler var bir mahalleyi, köyü içine alacak kadar büyük, yerleşim alanları eğer biz bu geleneğimizi yaşatabilmiş olsak, sivil bir güvenlik ağı oluşturmuş oluruz ve gerçekten riskler minimalize olur.
Site bekçisi sizin tatilde olduğunuzu yada o gece geç geleceğinizi bilmeyebilir ama komşunuz kapıda kalan çocuğunuz yada yanmaması gereken ışığınızın açık olmasının anlamını bilir. Hasta yatarken çalan kapıdan bir kase çorba ya da karşı bloktaki doktoru komşunuz getirebilir.
Üstelik sadece ihtiyaç yardım anlamında değil çok güzel dostluklar, akrabalık ilişkisinden kuvvetli oluşan bağlar anlamında da komşular önemlidir. Üzerinizde pijamanızla komşudan başka nereye gidilebilir ve hangi kahve o anda olandan daha lezzetli olabilir.
Hep birlikte yenilen yemekler, hatta iftardan sahura uzayan sofralar, başka nerede olur,beraber alılverişe çıkmak, birlikte spor yapmak. Gece aniden gereken bir malzemeyi başka kimden isteyebilir ki insan.
Her sabah kapıda yüz yüze geldiğimiz ilk kişi komşumuz değil midir? En tatlı kapı önü muhabbeti komşuyla olmaz mı ve olmasa hayatımız eksik kalmaz mı? Kaybetmeye yüz tuttuğumuz pek çok kadim değer var yeri geldikçe bunları sırayla analım ve hatırlatalım, gelecek nesillere taşıyalım. Ki evlatlarımız öz benliklerini yitirmesinler, başkalaşmasınlar. Bunların her biri bizi biz yapan değerler çünkü. Sevgiyle kalın…
Reyhan Değirmenci Batut
News
Yorum yapabilmek için giriş yapmalısınız.