GEÇMİŞTE CAMİLİ’DE
BOZKIR İNSANI BAZEN KENDİ EVLADINI HARCAR…..
Bozkırdaki bazı viranelerin içinde bir isyan çığlığı gizlidir. Sosyal güvencenin olmadığı yıllarda baba genellikle en büyük oğlunu “Bu bana bakacak “ deyip köyde bırakır. Diğer çocuklarını meslek öğrenmeye yada okumaya şehire gönderir. Köyde kalan çocuk 16 yaşına geldiğinde evlendirilir. Ana baba kendini geri çeker, oğlanla gelin tüm işleri üstlenir. Ana babanın yaşıda genç olduğu için onlarda üremeye devam eder. Bir çok gelin kendi çocuğuyla birlikte kaynanasının çocuklarını da büyütmüştür. Bu arada kaynana ve arkasında saf tutan çocuklarıyla, gelin ve büyük oğulu hedef alan bir husumet filizlenir. Çevrelerindeki bazı mendeburlarda bu fitneyi körükler. Ancak dede bir kavgaya izin vermez.
Zaman geçtikçe şehirdeki kardeşler işini kurar evlenir hayata atılır. Köydeki kardeşin benim durumum ne olacak diye bir soru sorma şansı yoktur. Baba sağken miras peşine düşmekle suçlanır. Çocukları da büyüyüp ilkokul bitirdiğinde şehire okumaya yada meslek öğrenmeye gönderme zamanı gelir. Bu arada dede ölmüştür. Anne ve kardeşler geçmişte biriktirdikleri hınçla, sen artık kendi işine bak derler. Kibarca mirası bölüşecez derler. Mal varlığı Köyde bir aileyi geçindirmeye ancak yeterken 5e 6ya bölünür. Yasal olarak adil bir bölüşmedir.
Az da olsa bazende tam tersi yaşanır, şehirde yaşayanın, çalışanın kazancı köye aktarılır o mağdur edilirdi.
Kırklı yaşlara merdiven dayamış, çocukları belli bir yaşa gelmiş köydeki çocuğun, çıraklık yapıp meslek edinme zamanı çoktan geçmiştir. Mirastan kendine kalan payla köyde geçinebilme imkanı da yoktur. Ailesiyle, çocuklarıyla adeta hayat çukurun içinde debelenmeye başlar. Bazıları kendini kurtarır, bazıları hayat boyu kurtulmaya uğraşır, bazıları da çukurun içinde yitip gider.
Bir babanın sırtı kendi çocuklarına aittir. O sırta mecburiyetten başkaları binmişse diyeti verilmelidir. Aksi taktirde o sırta binenler yada yükleyenler, sırtın sahibinin çocuklarının hakkını gasp etmiş olurlar. Geçmişte bu durum ana baba hakkıyla açıklanmaya çalışılsa da, mahkeme-i kübra da büyükleri ve onların ardındaki ehli fitne ile haşr olmayı bekleyen kitleler vardır.
Bugün durum pek öyle değil. Köyde büyüyen torunları alıp şehire götüren, hiçbir çocuğunu diğerinin sırtına yüklemeyen dedeler nineler var. Bu işi öğrendik ama köyler bittikten sonra….
BUGÜN KÖYLERİ BİTİREN EN BAŞTAKİ UNSUR MİRAS HUKUKU VE EMEK GASPIDIR.
Bilgin Ozcifci / AVRUPAPRESS
News
