Uzun zamandır sizlerden ve yazılarımdan uzaktayım. Bazen kendimi nadasa bırakmayı seviyorum. Ayrı kaldığımız sürede bol bol okuma yapıp, yeni yerler kesfedip sizler için yeni doneler topladım. Gelecek haftalarda sizlerle paylaşmayı umuyorum. Umarım yazdığım her yazımı keyifle okursunuz.
Ancak tüm bunlardan bahsetmeden önce ailemize yeni katılan can dostumun hikayesiyle başlamak istiyorum. Lina ailemize yaklaşık 2 ay önce katıldı. Bir birçok defa yazılarımda doğa ve hayvanlar için yıllardır gönüllü olarak çalıştığımdan bahsetmiştim.
12 yaşında bir barınakta gönüllü çalışırken o dönem tesadüflerle yolumun kesiştiği Terrier cinsi bir köpeği sahiplenmiştim. Çıtır yaklaşık 16 yıl ailemizin bir parçasaydı. 16 yıl sonunda kanser hastalığı bizi ayırdı.Öldüğünde sanki ailemizden birini kaybetmiştik. Kolay değil tam 16 yıl her anımızı paylaşmıştık .16 yıla çok şey sığdırdık. O günden sonra eve başka bir can dostu almamaya karar verdik. Çıtır’ın ölümü ve aramızdan gidişi bizi çok etkilemişti. Tam iki yıl geçti. Bu arada bulunduğumuz evden taşındık . Gittiğimiz yerde ben yine sokak hayvanlarına bakmaya devam ettim. O sırada ailemize bir muhabbet kuşu olan Bıcırık katılmıştı. Dans etmeyi ve konuşmayı seven tatlı mı tatlı bir kuştu. Arkadaşıma yıllarca can yoldaşı olmuş fakat yurtdışına taşınmaya karar verdiği için Bıcırık’ı bana emanet etmişti. Şimdilerde bana can yoldaşlığı yapmaya devam ediyor.
Bıcırık’ı sahipleneli 2 yıl geçmişti. İki yıl sonra birgün üst komşumuz yolda yürürken bir adam ondan arabanın motoruna kaçan kediyi çıkarmak için yardım istiyor. Uzun süre orda kalan yavru kedi için umutlar tükeniyor. Orda yardım edenlerin hepsi kedinin öldüğünü düşünüyor. Bu sırada şans eseri kedi sağ salim motordan çıkartılıyor. Maalesef kimse sahiplenmiyor. Sahiplenmeyi geçtim veterinere götüren bile olmuyor. Komşumuzda ben bakarım diye apartmanın bahçesine bırakıyor. Bütün gün sokaktan kedi ağlama sesi duydum. Birkaç defa aşağı inip arasam da göremedim. Sabah 03.00 ‘de muhtemelen çok acıkmış olacak ki ağlama sesinin dozu artmıştı. Aşağı indiğimde beyaz turuncu lekeler olan elim kadar yavru bir kedi çimenlerin arasından bana bakıyordu. Motorun siyah is lekeleri o bembeyaz suratını ve patilerini kaplamıştı. Görür görmez ona aşık olmuştum. O da benden yardım ister gibiydi. O günden sonra Likörü hiç bırakmadım. 2 yıldır ailemizin bir parçası derken 2 ay önce eve dönerken ölmek üzere olan henüz birkaç günlük bir kedi çocukların elindeydi. Ellerinden aldım. Hemen veterinere götürdüm. Veteriner çok ümitli olmamam gerektiğini annesinden kopartılan binlere kedinin anne sütü ile beslenemediği için hayatını kaybettiğinden bahsetti Tam iki ay gece gündüz mücadele ettikten sonra Lina hayati tehlikeyi atlattı ve ailemize katılan üçüncü dört ayaklı,renkli üyesi oldu. (Lina annemle sabah programı izleyip aksam benimle film izlemeye bayılan sıradışı bir kedi). Tüm bu yaşananların enterasan tarafı hepsi Nisan ayında doğdu ve hepsiyle yollarımız farklı farklı yıllarda Nisan ayında kesisti.Şimde onların ve sokaktaki can dostlarımın gözlerine baktığımda tek birsey düşünüyorum Hayatımda kendime en büyük yaptığım iyilik hayvanları sevmek oldu. O masum gözlere bakınca insan iyi ki diyor . Belki aynı dili konuşamıyoruz ama aynı duyguları hissettiğimiz kesin ve hepsinin ortak bir noktası daha var hepsi sokaktan kurtarıldı . Yaşadığım sürece birçok patinin ruhuna dokunacağım yardım isteyen gözlere elimi uzatacağım. Belki de benim dünyaya getirilmemdeki amaç budur…
Dilan Karatas / AVRUPAPRESS
News
