Beni meslek seçimlerimde hep hayatımda yaşadığım ve tanık olduğum olaylar motive etmiş, yönlendirmiştir. Üniversite’de Tarih bölümünü seçmem de büyükannem’in anlattığı hikayeler etkili olmuştur. Büyükannem Rustu ve Stalin döneminde saf sarışın ırk hayali ile uygulanan politika sırasında siyah saçlı olması sebebiyle Rusya’dan Macaristan’a zorla göç ettirilmesi beni çok etkilemişti. Bu hikaye ile büyüyen ben Üniversite’de Tarih bölümünü seçip Stalin dönemi üzerine çalışmalar yaptım. Tarih okurken Erasmus programıyla Fransa’ya gitmiştim. Irkçılık, göçmenlerin hali, uyuşturucu bağımlılığının yüksek oluşu birkaç siyahi insanın sokakta gözümün önünde uyuşturucu krizi geçirirken elimden hiçbirseyin gelmemesi onlara yardımım dokunacak hiçbirsey yapamayışım adeta çaresizliğim beni Psikoloji okumaya yönlendirmişti. Bu nedenle de Yükseklisansımı Psikoloji alanında tamamlamıştım.
Birkaç yazımda doğuştan bedensel engelli bir insan olduğumdan bahsetmiştim. Tabi ki Türkiye’de yaşıyorsan bu durum daha da zor olabiliyor.İlk iş arayışıma başladığımda adını daha önce hiç duymadığım bir şirket tarafından iş görüşmesine davet edilmiştim. İçeri girdiğimde kurumsal bir şirketten çok kahvehane havası vardı. Bir kadın İlkokul Müdürü edasıyla el işareti yaparak beni oturduğu masaya çağırdı. Yanına gidip masanın önünde bulunan sandalyeye oturur oturmaz ‘’ee anlat bakalım ne engelin var senin demez mi şok oldum. Hiç bozuntuya vermedim. Anlatmaya başladım. Engelimin detayı şuydu . Tek elimi kullanabiliyordum diğer elimi ise %50 kullanabiliyordum. Aaa olmaz olmaz sen yavaş kalırsın işleri aksatırsın dedi . Oysa onlar engelli aday arıyordu ve görüşmeye onlar davet etmişti ve engel durumum cv ‘mde net birsekilde yazıyordu. Kadını ağzım açık dinledim. Dedim ki ama ben hızlı klavye kullanırım hatta 300 sayfalık tezi bu tek elle yazdım çalışmama engel değil ki. Hayır hayır seni işe alamayız dedi. Peki dedim dışarı çıktım. İnsan psikolojisinden anlamayan mahlukata denk geldin dedim kendime. Yolda giderken telefonum tekrar çaldı. Yine aynı şirket Dilan hanım sizinle başka pozisyon için görüşmek istiyoruz dedi aynı kadın. Ben dönmeyecektim yanımda babam vardı .İnsanlara bir şans daha vermek lazım kızım dedi. Onu kırmamak iiçin tekrar görüşmeye gittim. Bu defa beni Genel Müdürleri karşıladı. Bu adam da biraz Lise Müdürünü andıran tavır vardı. Geç geç otur kızım dedi. Lise öğrencisi edasıyla oturdum. Eee anlat bakalım dedi.İçimden burda dedim herhalde bu soru gelenek neyse bir posta ona da anlattım . O da demez mi Allah yardım etsin. Bende şalter attı . Dedim ki beyefendi ne mezunusunuz . Lise dedi. Ben Yükseklisans mezunuyum dedim. Kaç ülke gezdiniz. Hiç dedi. Ben 16 ülke gezdim dedim. Kaç dil biliyorsunuz dedim Hiç dedi. Ben iki dil ve + Osmanlıca biliyorum dedim. Döndüm aşağılar bir bakışla şimdi size soruyorum. Allah kime yardım etsin dedim. Beyefendi’nin Müdür edası gitti yerine domates edası geldi. Yüzü kıpkırmızı oldu. Bu şartlarda sizinle çalışmam mümkün değil deyip kapıyı çarpıp çıktım. O günden sonra İnsan Kaynakları olarak çalışıyorum. Bana yaşatılanları başkalarına yaşatmamak ve farkındalık yaratmak için Geçenlerde Engelli kadro için Uzman arıyışımız mevcuttu. Girdim görüşmeye ve orda şunu farkettim aday benim de engelli kadro da çalıştığımı bilmediği için kendini başladı tarif etmeye dedim ki hayır hayır bizi engeliniz değil yaptığınız işler ilgilendiriyor lütfen rahat olun. Döndü dedi ki teşekkür ederim. ilk defa siz bana bunu dediniz diğer görüşmeye katıldığım şirketler hep sorardı.
Ne kadar acı lütfen artık engelli insanlara karpuz seçme muamelesi yapmayın. Bir çok sağlıklı insandan eksiğimiz değil fazlamız olabiliyor ve başarı bedensel değildir . Yeter ki başarmak isteyin ben istedim ve birçok sağlıklı insana taş çıkarttım. Şuan iş teklifi üzerine iş teklifi alıyorum. Bir insana acımadan onu yargılamadan önce tanımaya çalışın.
Dilan Karatas / AVRUPAPRESS
News
