Bu sabah uyandım . Yatağın sol tarafına baktım . Yağmur damlaları usulca cama vuruyordu .Ayak ucumda köpeğim Çıtır’ın kıpırdanışları vardı. Hafifçe kafamı kaldırdım gözlerine baktım . Gözleri kıpırdıyor ama açık değildi yine muhtemelen sayamadığım belki bin iki yüzüncü rüyasını görüyordu.Kafamı tekrar yastığa koydum . Gözlerinde yaşlılık belirtilerini düşündüm ne cabuk geçmişti yıllar onun ilk evimize gelişini hatırladım.Ben oniki yaşındaydım o ise bir aylıktı.Şimdi ben yirmialtı o ise ondört yaşındaydık .Geride bıraktığımız koskocaman ondört sene vardı .Bir ömüre sığabilir miydi? Biz sığdırmıştık . Yıllarca baktığım o siyah gözleri zaman geçtikçe beyazlıklar kaplamıştı.Yıllar onu yormuştu belki de gözleri küçülmüş hareketleri yavaşlamıştı. Ve biz konuşmadan anlaşmayı öğrenmiştik .
Ben dünyaya bir sıfır yenik başlayanlardanım .Hani sizin şansız dediğiniz insanlardanım . Engelli bir insan olarak dünyaya gelip sonra hayata bir gol atmayı başaranlardanım . Düşünüyorum da söylemesi şimdi ne kadar kolay yaşaması o kadar kolay olabilmiş miydi? Hayır olmamıştı .Çocukların alaycı ve duygusuz bi şuursuz sözleri dün gibi aklımdaydı .Çıtır o günlerde bana en iyi arkadaş olmuştu . dost ,kardeş hersey olmuştu. Bazen düşünüyorum da ona çok fazla yükmü verdim yaşarken diye kendi yükümü hafifletmek için onumu yüklerime boğdum. O benim acılarımı , mutsuzluklarımı hafifletmek zorunda mı kaldı yoksa beni sevdiği için mi hayatı benimle paylaştı.Bazen o kadar seviniyorum ki konuşamadığı için çünkü belki konuşsaydı bu düşündüklerimin tam tersini söylerdi bana. Yok yok hiç sanmıyorum o bana hep güç verdi ve cesaret verdi . Yaşama sebebi ve sevinci verdi .Sıra bana mı geldi şimdi o gücü ben mi ona vermeliyim . Sanırım ben onun kadar güçlü olamıyorum .Yaşlı gözlerine birgün bakamayacağım korkusuyla gözlerimi gözlerinden kaçırırken bunu nasıl başarabilirdim ki evet korkuyorum onu birgün kaybetmekten korkuyorum .Birgün ayak ucumda koca siyah gözlerin bana bakamayacağı düşüncesinden korkuyorum . Birgün bize ait yılların kaybolmasından korkuyorum ve en acısı yaş yirmialtı yalnız kalmaktan korkuyorum ….
BU yazımı geçen gün başka yazımı ararken farkettim ve Çıtır beni terk edeli dört yıl oldu. Sanırım dört yıl boyunca cesaret edip okuyamadım ama zaman seni unutturmasa da acıyı hafifltiyor senden sonra yerine başka bir köpek alamadım nasıl alabilirdim ki sadece sans eseri karşılaştığım bir kedi dostumu sahiplendim onu da seviyorum ama seni bir başka seviyorum Umarım gittiğin yerde mutlusundur ıslak burun belki birgün tekrar karşılaşırız seninle…
Dilan Karatas / AVRUPAPRESS
News
Yorum yapabilmek için giriş yapmalısınız.