Çünkü çocuklarımız açılmamış gonca çiçeklerimizdir. Aynı zamanda hem umud hemde geleceklerimizdir. Onların umut pınarlarını kurutmadan özgüven dağlarını yakıp yıkmadan hak ve adalet yolunda kelimenin tam anlamıyla birer rehber olmalıyız, hatta öyle bir kılavuz olmalıyız ki, gelecekleri hiç ama hiç kararmamalı. Aksi takdirde, çocuklara uygulanan her türlü  şiddet yerini kin, nefret ve öfkeye bırakır. Hatta bu durum birde arkadaş ortamında ve aile dışındaki çevresi tarafından da itilip kakılan çocuksa eğer, işte o çocuğun sonu hüsran, geleceği ise zifiri karanlıktır…

Onun için şefkat ve merhametten yoksun kalan çocuklar, muhakkak sevgiden yana da daima bir yanları kırık olur. Bu şekilde yaşayan çocuklar, hayatın güzelliklerinden nasiplenmedikleri sürece o çocukların hiç bir güvenli geleceği yoktur. Bu duygularla büyüyen göz bebeklerimiz, gelecekte de hep öfke ve kontrolsüz güç ile çevresine ve kendilerine ciddi anlamda zarar verirler. Oysaki evlat sahibi olan her ebeveyn, çoluk çocuğunu daima güllük gülistanlık içinde yaşatmak ister. Ama çocuklara alınan üç beş çaput giysi veya yaşatılan bir kaç lüks ortam oluşturmak, maalesef ebeveynlik vazifesi değildir. Asıl vazife o koca yüreklere önce Allah korkusu, sonrada merhamet duygularını nakş edilmelidir. Aksi takdirde inanın ki ne evlat kalır, nede aile denen kavram…

Çünkü onların başka bir gücü veya dayanağı yoktur. Biz evlatlarımıza sevgimizle ilgi ve alakamızla sahip çıkmazsak kim sahip çıkar. Eğer yeryüzünde bir nebzede olsa aile içi şiddetlerin önüne geçmek istiyorsak, bunun tek yolu sevgi ve merhametten geçer. Şayet evlatlarımızı çağın modern silahlarına karşıda korumak istiyorsak, işte o zaman bir tık ötemizdeki tehlikelere karşı çocuklarımızı çok iyi korumalıyız. Çünkü her tarafımıza tehdit savuran sokak serserileri ve internet farelerine biraz daha dikkatli olmamız gerekir. Unutmayalım ki, TEHLİKE ARTIK BİR TIK ÖTEMİZDE. İla ahiri kelam ile selam ve dualarla kalın selametle…

“SAYGILARIMLA WESSSELAM”