EMİRDAG CAMİLİ KÖYÜ RUHU KÖYLÜ OLMAK…

0

BEĞENDİM

ABONE OL

News

Bilgin. Özçifci.  /   EMİRDAG

Çocukluğumda bahçeden köy içine çıktığımda, bir tarafta Emirdağları diğer tarafta Sivrihisar dağları ufku keserdi. Çok merak ederdim o dağların arkasında ne var diye. İlkokul 1 den sonra bir çıktım; eğitim hayatı, meslek hayatı, çocukların atamaları, çocukların eğitim hayatı, torun bakımı derken görmediğimiz dağ arkası kalmadı.

Bu göçebe hayat süresince pergelin merkez ucu hep Camilideydi. Köyle irtibat hiç kopmadı. Gün oldu Boğazda balık yedik. Gün oldu Atakule’de çay içtik. Gün oldu Urfa mağaralarında Sıra gecesi yaptık. Ancak hiçbirinin tadı Kül fırınında pişmiş bi sağan kırmanın ve köyde sundurmanın altında içilmiş bir bardak çayın lezzetini vermedi.

Benim gibi ruhu köylü olan bir meslektaşım Amerikaya kursa gitmiş. Hafta sonu onları golf oynamaya götürmüşler. Anlatıyor; herkes sopaları aldı, toplara vuruyor, küçük arabalara binip geziyor. Ben çimenin üzerine yattım. Köyü hayal ediyorum. Koyunu keçiyi bu çimene salacan, soldan köpekler yürüyecek, sağdan eşek gelecek heybesiyle…… vs….,

Yıllar önce yine bir yaz günü köydeyim ve öğle saatlerinde kahveye gidiyorum. Kahvenin önünde yabancı plakalı bir mersedes araba duruyor. Kahvede bizim köyden kimse yok. Arabanın yanında ileri yaşlarda düzgün giyimli bir amca var. Selamlaştık, bana yiğenim koyun sütü satan varmı burda diye sordu. Başladı hikayesini anlatmaaya; Ben seneler önce bu arazilerde çonalık, çobanlık yaptım. Ayak basmadığım tarla, yatmadığım an yoktur. Allah nasip etti gavura gittik bişeyler tuttuk Koyun sütünü o zamanlardan beri pek severim. Geldikçe arar bulurum………

Yani insanın ruhu köylüyse dünyanın neresine giderse gitsin değişmiyor değişemiyor…. KENDİ YADA RUHU KÖYDE KALMIŞ TÜM HEMŞEHRİLERİME SELAMLAR OLSUN…..

Bilgin Özçifci.        /        AVRUPAPRESS