EMİRDAG CAMİLİ KÖYÜ GEÇMİŞTE CAMİLİ’DE LİLİ (KALABALIK AİLELERİ HİÇ SEVMEM
BILGİN ÖZCİFCİ / EMİRDAG
Birçok kişi geçmişi anarken « Aaah nerede o eski günler, büyük aileler…. Nine, dede, anne, baba, amcalar, halalar ..vs. diyerek özlemle iç çekip söze başlar. Ancak madalyonun öbür yüzü farklıdır. Baba genellikle büyük oğlunu bu sisteme hizmetkâr seçip, 16-17 yaşlarına gelince evlendirir. Büyük oğul ve gelin evin bütün işlerini yüklenir, Tarlaya gidilir, hayvan bakılır…. Gelin erken kalkar ineği sağar, kahvaltıyı hazırlar, 10-12 kişinin bulaşıklarını çamaşırlarını elinde yıkar. Bu Arada 2 günde bir fırın ekmek yapar… Günlük koyun sağıp, peynir, yoğurt yapar, hergün yaklaşık 2 dekarlık bahçeyi süpürüp,, gübürleri atar, günlük yemekleri yapıp bulaşıkları yıkar, kırkım zamanı koyunları kırkar, gazlambalarını temizler, sobaları temizleyip, kömürünü tezeğini getirir, bu arada kocası askere gider, kaynana kaynata zülmüne maruz kalır. Kendi çocuklarıyla birlikte kaynanasının aynı yaştaki çocuklarını da büyütmeye çalışır. Akşamlarıda çorap, kazak örüp günü tamamlar. Adeta evin kölesidir gelin.
Evin diğer gençlerine gelince, onlar şehire meslek edinmeye yada okumaya gönderilir. Ailenin onlardan bir beklentisi yoktur. Sadece bir iş sahibi olup kendilerini geçindirmekeri beklenir.
Aradan yıllar geçer dede ölür. Köydeki büyük oğulun çocuklarının ortaokul çağı gelmiştir. Şehirde kendilerine uzun yıllar masraf edilen ve bir dikiş tutturamayan kardeşler köye gelir. Sen artık kendi işine bak derler. Yani 30 lu yaşların sonuna gelmiş artık bir meslek edinme şansı kalmamış ağabeye yol gösterilir. Geçimine yetmeyecek bir mal varlığı ile ayrılırlar. 16-17 yaşından beri adeta ailenin köleliğini yapmış büyük çocuk ve gelin çocuklarıyla birlikte hayat mücadelesine sıfırdan başlar. Orta okula gidecek çocuklar için kasabada şehirde ayrı bir ev açılır. Anadolu bozkırları ailesini yıllarca sırtında taşıyıp, kendi çocukları büyüdüğünde aile ihanetine uğrayıp hayat yolculuğunda savrulan hayatı çalınmış insanlarla doludur.. Köylerin boşalmasının ilk sebebi yönetilemeyen bu sosyolojidir.
Bu hikaye aslında Rahmetli anne ve babamında hikayesidir. Yıllar önce babamın kardeşlerinden birine köydeki işlerle ilgili annemin menfaatine bir teklifte bulunduğumda bana, ben kendi kardeşlerimin haklarını gözetirim demişti. Yanı babam kardeşten sayılmıyordu. Yıllarca o ailenin ayağındaki donlarını elinde yıkayan kadının hiç bir değeri yoktu. BAŞKALARI İÇİN BOŞU BOŞUNA HARCANMIŞ HAYATLAR…….
Bugün köyde kalmak isteyenlerin en büyük sorunu evlenememektir. Köye kız gelmez. Köyde doğup büyümüş olsa bile, toplumsal hafızadaki bu gelin algısı onları köyü terk etmeye teşvik eder……..
Bilgin Özcifci. / AVRUPAPRESS
News