İnsan her ihanetten sonra biraz daha susar

İnsan her ihanetten sonra biraz daha susar… Önce cevap arar, sonra nedenlerini sorgular. Bir süre sonra ne cevap ister ne de açıklama. Çünkü bazı gerçekler insanın karşısındakinden değil, kendi yaşadıklarından öğrendiği gerçeklerdir. Her ihanet, kalpte görünmeyen bir iz bırakır. Her yalan, güvenin bir parçasını eksiltir. Her hayal kırıklığı, insanı biraz daha sessizleştirir. Ve bir gün… Artık kimseyi suçlamaz insan. Kimseye kendini anlatmaya çalışmaz. Gidenin ardından bakmaz, kalanın sözlerine de eskisi kadar inanmaz. Sadece susar… Çünkü bilir ki bazı kapılar öfkeyle değil, sessizlikle kapanır. Ve bazı vedalar söylenmez; insan sadece kalbinden birini çıkarır ve hayatına devam eder. Belki de büyümek budur: Her kırıldığında taşlaşmak değil, kime kalbini açacağını öğrenmek. İnsan her ihanetten sonra biraz daha susar… Ama o sessizliğin içinde yeniden kendini duyar. Ve bir gün, kimsenin sevgisine, sözüne, sadakatine muhtaç olmadan kendi huzurunu seçer. Çünkü bazen insanın hayatındaki en güzel başlangıç, artık kendisini tüketen insanlara “yeter” diyebildiği yerde başlar. Hayalim....