Hani çocuktuk…
Henüz korkular sarmamıştı bizi,
Severdik dünyayı olduğu gibi
Geceleri körsek ışıklara rağmen,
İçimizse apaydınlıktı
Gölgelerin hikayelerini dinlerdik
Burunarkaç’ tan Erzincan’a
Duvara vuran soba alevinden
Henüz sahte olmamış sevgiyi
Umudu ve insanı tanırdık
Önemi yoktu olanın bitenin
Baharları severdik
Bizim bağımızı bahçemizi
Dambaşlarımızı bile papatya sarardı
Hani çocuktuk…
Pinar Yikilmaz Tasci / AVRUPAPRESS