Çocuk Sayisi…..

Son zamanlarda çok kez denk geldiğim bir tartışma var. "İnsanlar bakamayacaklarsa çocuk yapmasın." ya da "Herkes dünyaya rızkıyla gelir görüşü bir safsatadır." diyenler var. Anlam vermekte zorlanıyorum. Evet birçok açıdan en iyi şekilde yetiştirebilmek ve bakabilmektir ebeveyn olmak. Yine de insanların sadece zenginken veya daha hafif ifadeyle durumu yerindeyse çocuk yapsın mantığından çıkılmalı. Bu benim bireysel görüşüm. Bende kalabalık bir ailede büyüdüm. Elbette ben de isterim ailem tarafından bana daha fazla imkan sağlanması ancak tek çocukta olsaydım bu mümkün olmayacaktı. Nerden biliyorsunuz demenin bir anlamı yok. Kaldığım çevreyi gayet iyi tanıdığıma inanıyorum. Hadi ihtimalleri bırakayım. Günümüzde imkanlar parayla sağlanıyor, fazlasıyla hemde. Bari insanların anne baba olma hayallerini para üzerine kurmayalım. Hangi ebeveyn istemezki çocuğunu/çocuklarını en iyi imkanlarla yetiştirmek. Belki hayatlarındaki tek umutları o çocuklar. İster 1 çocuk ister 10 çocuk. Biz onların hayallerini bilemeyiz. Bilmeden de yargılamak haddimiz değil diye düşünüyorum. Elbette tartışılır tarafları var yok değil ancak bunu yargılayacak seviyeye getirmek hiçbir konuda kimseye düşmez. Sonuçta insanlar için eşitlik ve adalet isteyip bakabilecek olan çocuk yapsın demek de yanlış. Çünkü bugün bakabilecekken yarın bakamayacak duruma da gelebilirsin. İnsanlar yarını yokmuşçasına yaşıyor. Bu durumda, bu mantıkla insanlar hiç aile olamasın. Sonuçta eğer bakamayacak olanın umudu "nasibiyle gelir" olamamasıysa, bakacak durumda olanın da "yarın bakacak durumum olmazsa" olmalı. İnsanları yaftalamadan, yargılamadan ve saygıyla eleştirelim. Kimse kimsenin kötü sözlerini duymak zorunda değil. Şu yargıyı artık "Sevgiyle, doğruyla, ahlakla büyütemeyen yapmasın çocuk." şeklinde değiştirilim ve kimseyi yargılamayalım. Bir zarara sebep olamadığımız sürece, doğruluğu her koşulda öğretebildiğimiz ve geleceğe aydın bireyler yetiştirdiğimiz sürece, kimsenin fakirliği üzerinden hayal ve hayat kurmasına engel olmayalım. Tek çocuk yetiştirip dünyaya seri katil yetiştiren de var. 10 çocukla her birini bilimle, sevgiyle yoğuran da var. Sevgiyle, saygıyla kalmak önemli olsun. Diğer şeyleri paraya indirgemek, hayatları yargılamak bizden sadece insanlıktan bir parça alır. Üstüne bir de insanların yorumları çok da komik. Sanki o çocuklara kendileri bakıyorlarmış gibi tepeden bakmaları var. Bizde kalabalık bir aile olduk. Evet zorlandık ama yine de yılmadık. Kimseye muhtaç olmadan yaşamaya çalıştık. Yapılan her iyilik sanki zorla istemişiz gibi tavırlarla yapıldı. Doğru değil. Olmadı da. İnsanlara saygı duymakla beraber yapılan iyiliklerin yüze vurulmaması da gerekir. Hayat herkese tabiki eşit davranmıyor. Herkesin farklı hayatları yaşamları var. Ancak yine de eşitliği birbirimizi yargılamadan, kimseyi küçümsemeden oluşturmamız lazım. Hayat her zaman aynı şeyleri yaşatmaz. Yaşamadığımız, deneyimlemediğimiz hayatlara önyargılı davranmayı bırakmalıyız. Saygıyla, sevgiyle, dürüstlükle birbirimizi anlamaya çalışmamız gerekli. Hepimizin karşısına hep güzellikler çıkması dileğiyle…   Asli Aydin  /  AVRUPAPRESS