Korona Virus Korkusu…

Gözle gőrülmeyen,elle tutulmayan küçücük bir virüs nasılda bir anda insanliğı hapsine aliyor.Mecbur kalmadikca, sokaklara cıkmamak için sürekli bir takım uyarılar yapılıyor.

Coçuklar okula gidemiyor.Insanlar zombi gormus gibi birbirinden korkuyor ve kaciyor.Hic kimse ailesi ve sevdikleriyle görüşemiyor.Insanlar sokakta eldivenle ,maskeyle dolasıyor.Dünyanın dört bir tarafinda, kirmizi alarm ve tehlike zilleri çalıyor.Dunyamız karantinada.Olümler,hergün hızla artiyor.

Artik ,hiç bir sey eskisi gibi değil.Canli canli, kiyametin provasi yapiliyor gibi herşey bir garip.Karanlık bir kabus içinde herkes bir rol almıs gibi.Ama, bazıları tüm bu yaşananlara rağmen bana birşey olmaz diyerek başka insanlarıda hiçe sayıyor ve umursųzca ,sorumsuzca sokaklarda geziyor.Kendine, saygın yoksa sevdiklerin için saygı göster bari .Kendimizi ve sevdiklerimizi korumak için evlerimizde oturmak hiç zor değil. ``

Başımıza gelen her musibbette, elbette ki niçe hayırlar gizlidir. Rabbimize isyan etmek yerine, olanda hayır vardır diyerek rıza göstermek gerekir... Belki bu virüs yüzümüzun karasıdır bize yansıyan. Belki de bu virüs bizim hayatımızda bir çok seyi değistirecek.Kıymet vermediğimiz dünyamızın ne büyük bir nimet oldugunu gösterecek.Belkide, unuttuğumuz bazi değerlerimizi hatırlatacak.

Ailemizle, çoçuklarimizla kopan bağlarımızı pekiştirecek. Onlarla, yeniden hoşca vakit gecirme alışkanlığını kazandıracak.En önemliside, bu virüs belki de bize insan olmayı,insan gibi yaşamayi öğretecek. Yer yüzünde catisi olmayan, evsiz soğukta yaşan insanlar var .Onca ,ac susuz bir kuru ekmeğe ,bir yudum suya muhtac, cıplak ayaklı çoçuklar var .

Biz elimizdeki nimetlerle mutlu olmasını bile öğrenemedik.Sicacik saray gibi konforlu evlerde bir elimiz yagda,bir elimiz balda, karnımız tok, sırtımız pek, en önemliside, sevdiklerimiz etrafımızda nefes aliyoruz...Diye seviniyor olup sukur etmemiz gerekirken. Evlerimize hapis olduk diye hala isyanlardayiz.

Hep öyle olmadımı hayatı tiye ala ala bize sunulan güzel dunyamızin kirlenip bu hale gelmesinde bizimde yok mu payımız?Çok şımardık ,nankör yüzsüz insanlar olup cıktık en sonunda dünyamızın katili olduk. Nefsimize uyarak etrafımızdaki yapılan adaletsizliklere, zulümlere karşı uc maymunu oynadık, kor, sağır ,dilsiz, yasadık.Bize dokunmayan yılan bin yaşasın diyip dünyanin turlu turlu zevklerine kapıldık.

Şimdide cark bize dönünce ahlar, vahlar, eyvahlar içinde ne olacak halimiz diye sızlanır olduk belkide biz insan oğlu bunu çoktan ama çoktan hak ettik... Ne zaman tam anlamıyla, insan olmayı öğrenip insan gibi yaşarsak dünyaya bakiş acimizi değistirip elimizdeki nimetlerinde kiymetini,değerini anlarsak ozaman kalkar ortadan bu musibet.Gün gelir ,hersey gecer. Unutmayalim ki ,karanlığın ardında nice güneşler var. Yeterki, biz ümidimizi kaybetmeyelim.

Seval Aksan / AVRUPAPRESS